[Próba zrozumienia mojej socjo-politycznej sytuacji poprzez artystyczne poszukiwania osobistej tożsamości w odniesieniu do konfliktu palestyńsko-izraelskiego, część I]

Lubię myśleć o tym spektaklu jak o projekcie niedokończonym, jak o sytuacji, która trwa – dokładnie tak jak nierozwiązana wciąż pozostaje sytuacja Palestyńczyków. W zamyśle ten spektakl był tańcem. Jednakże pracując nad choreografią, zdałem sobie sprawę, że nie jestem w stanie przełożyć tego, co jest w mojej głowie, na ciało. Proces stał się zatem sam w sobie wyzwaniem: jak pokazać rzeczywistą sytuację Palestyńczyków w kontekście spektaklu? Humor stał się dla mnie sposobem zdystansowania osobistych uczuć. Sama praca stała się sposobem na pogłębienie wiedzy historycznej i politycznej, by lepiej zrozumieć złożoność mojej własnej tożsamości: Amerykańskiego Palestyńczyka, urodzonego w Arabii Saudyjskiej z amerykańsko-jordańskim paszportem, wychowanego w wierze katolickiej, od zawsze mówiącego tylko po angielsku, żyjącego w Stanach Zjednoczonych od 10 roku życia. Czuję, że od Palestyny oddziela mnie spory dystans, ale fakt pogubienia się we własnej tożsamości łączy mnie z wieloma Palestyńczykami. To właśnie (w dużym stopniu) oznacza dziś dla mnie: być Palestyńczykiem.
Tarek Halaby