Podstawową ideą programu rezydencyjnego Art Stations Foundation (którego pierwsza edycja odbyła się w 2006 roku) jest wspieranie polskich twórców tańca w poszukiwaniach własnego, indywidualnego języka artystycznego. Program zakłada wspieranie tych artystów, którzy gotowi są do podejmowania artystycznego ryzyka jakie niesie ze sobą eksperymentowanie z własnym ciałem i poszukiwanie nowej oryginalnej formy spektaklu. Stąd główny nacisk projektu położony został nie tyle na stworzenie produktu-spektaklu, ale na samym procesie twórczym, a młodzi artyści wspierani są w ramach programu nie tylko produkcyjnie, ale i merytorycznie. Dzięki temu w ramach trzech poprzednich edycji Solo Projektu powstało w Starym Browarze 8 spektakli o zupełnie odmiennej estetyce eksponujących każdorazowo indywidualne zainteresowania każdego choreografa.

Program przeznaczony jest dla profesjonalnych tancerzy i początkujących choreografów, których zainteresowania wychodzą poza tradycyjnie rozumiany „teatr tańca”. Stąd też jedynym wymogiem formalnym projektów zgłaszanych do konkursu jest „ograniczenie” scenografii spektaklu do PUSTEJ PRZESTRZENI. Ideę całego projektu trafnie określa motto rezydencji z 2007 r. – słowa Jonathana Burrowsa: „do stworzenia tańca potrzebne są dwie nogi, dwie ręce i przede wszystkim głowa”. Ta właśnie „recepta” towarzyszy kolejnym edycjom Solo Projektu.

W ramach programu od 2006 roku powstało w Starym Browarze już 8 spektakli solowych (w maju 2009 dołączą kolejne trzy). Rezydencje otrzymali Janusz Orlik (Poznań), Anita Wach (Warszawa), Konrad Szymański (Łódź), Dominika Knapik (Kraków), Renata Piotrowska (Warszawa), Marcin Janus i Barbara Bujakowska (Kraków), Tomasz Bazan (Lublin) i Karol Tymiński (Warszawa) oraz w tym roku Ramona Nagabczyńska (Warszawa), Małgorzata Haduch (Kraków) i Magda Przybysz (Kraków). Spektakle Anity Wach, Tomka Bazana i Dominiki Knapik zostały wyselekcjonowane spośród kilkudziesięciu zgłoszeń do prezentacji w ramach Polskiej Platformy Tańca odbywającej się w Poznaniu w październiku 2008 roku.

Dla wielu z młodych rezydentów Browaru SOLO PROJEKT był szansą choreograficznego debiutu i stał się momentem przełomowym w ich karierze. Program na stałe wpisał się w krajobraz polskiej sceny tanecznej, o czym świadczy rosnąca z roku na rok liczba aplikacji o stypendium, a także zgłoszenia od polskich absolwentów zagranicznych uczelni, którzy marzą o pracy w kraju i dla których rezydencja w Browarze jest pierwszym krokiem do powrotu z artystycznej emigracji (tak było choćby w przypadku Karola Tymińskiego czy dwu tegorocznych rezydentek - Ramony Nagabczyńskiej i Malgorzaty Haduch – absolwentów szkół tańca w Brukseli, Londynie i Amsterdamie). Gorąco zapraszamy na tegoroczne PREMIERY Solo Projekt 2009 - 29 maja i drugi pokaz spektakli w niedziele - 31 maja!

Małgorzata Haduch
Zona Segura

...i ten dziwny odgłos gdzieś z wnętrza.
...ptaki zamilkły na resztę popołudnia... nigdy nie doświadczyłam tak silnej ciszy.
...jakaś bezradność, zero kontroli, łatwość zranienia i brak poczucia bezpieczeństwa.
...strach, cisza i spokój.
...stan zagrożenia przypomina mi o wolności i o życiu.

Czym jest dla mnie bezpieczna strefa? Kiedy jej potrzebuję? Czy chciałabym tam zostać? Zona segura - strefa bezpieczna staje się relatywnym miejscem a zagrożenie - motywacją.
„Porque si no hay pelea no va a amancer...”

koncept, choreografia, wykonanie: Małgorzata Haduch / światła: Jan Cybis / muzyka: DJ / Rapture&Andy Moor, Nawal / opieka artystyczna: Hooman Sharifi / produkcja: Arts Stations Foundation

Specjalne podziękowania dla Janka, Asi, Magdy, Ramony, Hoomana, Łukasza, Filipa i Florence, bez których to solo byłoby całkiem innym przedstawieniem oraz dla Art Stations Foundation za wsparcie i inicjatywę Solo Projekt.

Małgorzata Haduch rodowita krakowianka, absolwentka School for New Dance Development (SNDO) w Amsterdamie; pracuje niezależnie jako choreografka i tancerka, reżyseruje spektakle oraz organizuje wydarzenia związane z tańcem współczesnym i improwizacją w takich krajach jak Holandia, Chile, Brazylia, Japonia. Jej sposób patrzenia na taniec kształtowali tacy artyści jak Katie Duck, David Zambrano, Robert Steijn, Michael Schumacher i Carlas Salas, którzy znacząco przyczynili się do jej doświadczenia jako choreograf i performer. W 2007 roku była gościnnym choreografem w Royal Scottish Academy Of Music and Drama w Glasgow, Szkocja. Rok temu spędziła siedem miesięcy w Peru realizując projekt choreograficzny z grupą teatralną Deciertopicante (Tacna). Ten projekt był inicjatywą Theatre Embassy i fundacji Hivos z Holandii a stypendium artystyczne zostało jej przyznane przez Instytut Adama Mickiewicza z Warszawy. Jest inicjatorką kolektywu artystycznego Unfinishd Company, który skupia międzynarodowych artystów z różnych dziedzin sztuki - taniec współczesny, muzyka, video, fotografia, instalacje. Unfinishd Company występuje regularnie w zmiennych konstelacjach od 2006 roku.

www.taktacna.blogspot.com | www.unfinishedcompany.org

Ramona Nagabczyńska
Man's best friend

Odkąd odrzuciliśmy pojęcia takie jak dusza, nasza relacja z ciałem niezwykle się skomplikowała. Pomimo że wciąż ulegamy procesom o naturze emocjonalnej, posiadamy zdolność racjonalno-medycznej analizy tychże procesów. Wobec tego w której sferze leży nasza tożsamość? Właściwie po co ona istnieje? A jednak tożsamość jest jedyną rzeczą, która daje nam możliwość wyodrębnienia siebie z bezładnej masy materii. Zatem, jeśli tożsamość to nasze ciało i wszystko co w nim zawarte to, gdzie leży granica pomiędzy fizjologiczną częścią ciała a tą częścią, która stanowi moją tożsamość? „Ja” stało się rzeczą, albo na odwrót - rzeczy stały się mną. Niezależnie jak to nazwiemy, wszystko staje się platformą do eksperymentów i konsumpcji.

choreografia i koncept: Ramona Nagabczyńska / muzyka: múm, Kuba Słomkowski / światła: Jan Cybis / opieka artystyczna: Hooman Sharifi / produkcja: Arts Stations Foundation

Dziękuję całej ekipie Art Stations Foundation, pozostałym rezydentkom oraz Hoomanowi. Kubie dziękuję za piękną muzykę, z której w końcu wykorzystałam zaledwie kilka minut.

Ramona Nagabczyńska pracuje jako tancerka, choreograf i performer w Londynie (gdzie dotąd mieszkała) i od niedawna także - w Polsce. Edukację taneczną rozpoczęła w Warszawskiej Szkole Baletowej. Następnie kontynuowała naukę w kierunku tańca współczesnego w Hochschule fur Musik und Darstellende Kunst we Frankfurcie pod kierownictwem Dietera Heitkampa i członków The Forsythe Company. Rok później przeniosła się do Londynu gdzie uczęszczała do London Contemporary Dance School. W sezonie 2005/2006 pracowała w Polskim Teatrze Tańca w Poznaniu. Po powrocie do Londynu rozpoczęła współpracę m.in. z Codigo Dance Project, Darkin Ensemble, Clod Ensemble, Tom Dale Company i 30 Bird. Od 2008 roku jest członkiem kolektywu Universal Law of Impermanence (U/LOI) założonego przez Kaję Kołodziejczyk związaną dotąd z brukselskim zespołem Rosas. Proces twórczy ich spektaklu „Brith Out” odbył się m.in. w Starym Browarze w marcu 2008 w ramach projektu „Resonance”, a premierę miał w warszawskim CSW w ramach festiwalu ROZDROŻE 2008.

Magdalena Przybysz
Mój Poland Drive

Mój rocznik ’79 - pokolenie pogranicza, którego dzieciństwo przypada na czasy głębokiej komuny, a tak zwana dorosłość rozwija się równolegle z demokracją.
Poland Polska, a zwłaszcza Kraków - jako kontekst społeczny.
Drive Hm, jakoś dziwnie się czuję ostatnio…

proces, scenariusz, performance: Magdalena Przybysz / światła: Jan Cybis / muzyka: Maanam, Józef Wybicki, Angelo Badalamenti / video: EleKTro mOOn Vision - Elwira Wojtunik i Popesz Csaba Láng / opieka artystyczna: Hooman Sharifi / produkcja: Arts Stations Foundation / foto: Katarzyna Pałetko

Podziękowania dla: PtasinSky, Wally, Seweryna, Barbarelli, Saboląga, Marry Cherry, Łukasza Zygmunta, Ani Ciupryk, Kasi Pałetko, Eli Schoenfeld, Marii Stanisławiak, Janusza Rokity, Anny Kosińskiej, dr Inki Dowlasz, Joanny Leśnierowskiej i całej ekipy Art Stations Foundation, dla mamy i wszystkich tych, którzy nieustannie mnie wspierają i inspirują - WIELKIE DZIĘKI ZA TO, ŻE JESTEŚCIE!!!

Magdalena Przybysz tancerka / performerka z Krakowa. Tam, w Eksperymentalnym Studio Tańca Iwony Olszowskiej zdobywała doświadczenie, uczestnicząc w warsztatach organizowanych przez zespół, głównie z dziedziny improwizacji, kontakt improwizacji, butoh i technik świadomościowych, a także współtworząc projekty oparte na improwizacji strukturalnej. W 2004 roku równolegle do działań związanych z EST rozpoczęła swoją niezależną drogę, jak sama określa „badaczki przestrzeni“ realizując autorskie projekty oparte na sound and movement development, podejmując współpracę z twórcami innych dziedzin sztuki („Muzeum“, „Ikus Reiknub“, „ElectriCity“, “Soloists“-„JApONiONA“, „Yoko Ono…without Lennon“). Doktorantka UJ w Krakowie (dysertacja o fenomenologii zjawisk transowych); Mistrz Praktyk Neurolingwistyczego Programowania.

Hooman Sharifi urodzony w Iranie, mieszka dziś w Norwegii. w 1989 roku, w wieku 15 lat, przeprawił sie samotnie do Europy. Jego pierwsze doświadczenia taneczne to hip-hop i street-jazz. Gdy miał 21 lat poznał technikę klasyczną i modern. W 1997 roku został przyjęty na trzyletnie studia choreograficzne w National College of Ballet and Dance w Oslo. Od zawsze Hooman interesował się zarówno tańcem, jak i teatrem, a po studiach pracował jednocześnie na polu sztuk scenicznych i wizualnych. W roku 2000 stworzył własny zespół Impure Company. Hasło "sztuka = polityka", gdzie "społeczna świadomość i zaangażowanie" określają słowo "polityka", są do dziś mottem Impure Company wskazując na przekonania choreografa czym jest, i czym powinna być, sztuka.

Jan Cybis operator filmowy. Autor zdjęć do wielu filmów reklamowych, krótkometrażowych, teledysków oraz kilku filmów dokumentalnych. Od 2007 roku zajmuje się również reżyserią światła w spektaklach tańca. Urodził się i mieszka w Warszawie.

Peter Pleyer uczył się tańca w european dance development center przy Art Academy w Arnhem w Holandii. Pracował w Nowym Jorku z Yoshiko Chuma jako tancerz i asystent choreografa oraz w Paryżu z Markiem Tompkinsem. Od lat współpracuje z Eszter Gal w Budapeszcie. Interesuje się improwizacją - wystąpił na Impro Festival w Nowym Jorku oraz na paryskich obchodach dwudziestolecia contact improvisation. Opracowuje choreografie do własnych występów (jest laureatem konkursu choreograficznego w Groningen). Od 2000 roku mieszka w Berlinie. Ostatnio oddaje się zgłębianiu tajników teorii tańca. Często prowadzi i nadzoruje projekty performatywne w Niemczech i Szwecji. Koncentruje się tam na nowych metodach treningu tanecznego i kompozycji - takich, w których kluczową rolę odgrywa improwizacja. „Choreographing books” to spektakl/instalacja/wykład, prezentujący jego pogląd na rozwój szkół tańca w Stanach Zjednoczonych i Euopie oraz opowiadający o fascynacji książkami o tańcu. Peter jest współtwórcą projektów edukacyjnych dla choreografów w Berlinie, a także częścią osobowości fikcyjnej polskiej tancerki Veroniki Blumstein. Od 2007 pełni funkcję dyrektora artystycznego berlińskiego festiwalu młodej choreografii - Tanztage Berlin. W lutym 2009 prowadził w Browarze coaching dla kandydatów na rezydentów Solo Projekt 2009.